Huishouden met ADD: hoe ik verdwijn in de voorraadkast en weer opduik met een sok
Het huishouden. Sommige mensen lijken het moeiteloos te doen. Hun huis ruikt naar wasverzachter, hun keukenkastjes zijn alfabetisch georganiseerd en ze hebben altijd schone theedoeken. Ik niet.
Ik ben een loedermoeder met ADD, wat betekent dat ik bij het opruimen van de keukentafel ineens besluit om de keukenkastjes uit te zoeken, vervolgens eindig met het herschikken van de sokkenlade en daarna de stofzuiger in de koelkast probeer te zetten.
Het begint altijd goed...
Elke vrije woensdag sta ik op met het idee: vandaag pak ik het huishouden even goed aan. Ik zet koffie, maak een to-do lijst en voel me gemotiveerd. Maar dan…
- Ik wil de vaatwasser uitruimen, maar zie dat er vingervlekken op de koelkast zitten.
- Terwijl ik de koelkast schoonmaak, zie ik dat het doekje toe is aan vervanging.
- Op zoek naar een nieuwe doek, open ik een keukenla en zie daar een vergeten pot pindakaas uit 2023.
- Wat doet die pot pindakaas hier? Ik ga hem weggooien.
- Oh shit de prullenbak zit vol, snel even de zak vervangen
- Op de terugweg van de container loop ik langs de voorraadkast
- De voorraadkast blijkt een rommeltje. Ik begin hem opnieuw in te delen.
- Na een uur staat alles in nette categorieën, behalve de vaatwasser, die nog steeds vol is.
ADD + huishouden = creatieve chaos
Met ADD is het huishouden een soort escaperoom met meerdere verdiepingen en geen tijdslimiet. Elke kamer roept iets anders.
– In de badkamer: “Was de handdoeken.”
– In de slaapkamer: “Maak het bed op… oh kijk, een vergeten boek.”
– In de woonkamer: “Stofzuig hier. Of nee, reorganiseer het speelgoed!”
En ik? Ik zie het als fitness. Wasmand tillen. Trappen op. Trappen af. Drogen. Opvouwen (oké, sorteren in stapels die een keer gevouwen gaan worden). En ergens tussendoor heb ik vijf sokken die geen partner willen. Net mensen.
Keukenkastje open = Netflixpauze
Ik ben zo iemand die de vaatwasser opendoet, zich bedenkt dat het eigenlijk tijd is voor koffie, dan per ongeluk op de bank belandt en daar drie afleveringen van een serie later opstaat met het idee: “Wat was ik ook alweer aan het doen?”
ADD maakt van simpele huishoudtaken een route vol afleiding, spontane opruimideeën en eindeloze innerlijke discussies over het nut van oude batterijen.
De kinderen weten niet beter
Gelukkig zijn mijn kinderen niet anders gewend. Als ze thuiskomen en de stofzuiger staat midden in de kamer, dan vragen ze niet eens meer of ik aan het schoonmaken was. Ze stappen er gewoon overheen. Als ik roep “Waar ligt mijn telefoon?!” is de kans groot dat zij hem al hebben gevonden… in de koelkast, naast de komkommer.
Mijn chaos is hun normaal. Ze weten dat een opgeruimd huis geen garantie is, maar een gezellige moeder met rare invallen wel. En als ik voor de zoveelste keer een sok in de koelkast stop? Dan halen ze hun schouders op, rollen met hun ogen en zeggen: “Ach ja, mama is weer bezig.”
En toch… komt het goed
Nee, mijn huis blinkt niet. Mijn ramen zijn niet streeploos. En mijn vloer heeft weleens last van teveel hondenhaar. Maar mijn kinderen hebben schone kleren (meestal), een boterham, en een moeder die ze knuffelt tussen de chaos door.
Want huishouden met ADD is geen fout, het is gewoon een ander tempo. Een andere volgorde. Met net iets meer afleiding, maar ook met veel humor, creativiteit en relativering.
Vertel me: Op welke rare plek heb jij weleens een zoekgeraakt item teruggevonden? Ik vond de afstandsbediening gisteren in de voorraadkast.
Ik heb mijn e-reader in de wasmachine gestopt… Ik was de was aan het doen en dacht leg mijn e-reader op de wasmand dan kan ik na de was even lezen op mijn e-reader. Toen ik beneden was dacht ik de Theedoek en hadddoek moeten ook bij de was. Deze heb ik bovenop de was gelegd. En toen ik wilde lezen dacht ik waar is mijn e-reader…