De sponsorloop die er (niet) was
Er zijn van die momenten waarop je als moeder weet: dit gaat later een anekdote worden. Een verhaal dat mijn kinderen ooit aan hun eigen kroost vertellen, met een zucht en een glimlach. Of misschien een diepe zucht en géén glimlach. Hoe dan ook, dit is er zo eentje.
Het formulier der vergetelheid
Het begon allemaal op dinsdag 6 mei. Mijn Limited Edition zoon (groep 5) kwam thuis met een enthousiast hoofd en een formulier in zijn handen. “Mam, we hebben een sponsorloop! Ik moet mensen zoeken die me willen sponsoren voor elke ronde die ik ren!”
Wat een topinitiatief, dacht ik nog. Formulier op het aanrecht gelegd — je weet wel, dat magische aanrecht waar dingen verdwijnen tussen de stapels post, bakjes zonder deksels en die ene sleutelhanger die niemand mist.
De herinnering… die niks deed herinneren
Op maandag 12 mei floepte er nog een nette herinnering binnen via de schoolapp. “Vergeet niet om het sponsorformulier in te leveren!” Ah ja, dacht ik. Goed dat ze het even zeggen. Echt handig. En toen? Toen gebeurde er… precies niks. Geen formulier, geen sponsoren, geen actie. Want leven.
D-Day zonder D-mama
Donderdag 15 mei. De dag van de grote sponsorloop. Mijn zoon zou zijn sportieve kunsten vertonen tussen 13.15 en 13.30 uur in sporthal de Klabbe. En ik?
Ik was gewoon aan het werk. Tot 17.00 uur. Vol gas, zonder idee van de klok of het bestaan van sporthallen. Tot ik eind van de middag een appje kreeg van mijn moeder:
“Hey loedermoeder, ben je vandaag vergeten dat je zoon sponsorloop had?”
Pardon?!
Ik reageer:
“Hoe weet jij dat?”
Zij:
“Omdat je Limited Edition net bij mij is gekomen, zijn haar nog nat van het zweet en hij had een paar zweetkakkers van hier tot Assen.”
Ik kon wel door de grond zakken.
Rennen zonder publiek (en zonder geld)
Daar had hij dus gelopen. Mijn zoon. Volledig op eigen kracht, zonder publiek dat zijn naam riep, zonder sponsoren die bij elke ronde aanmoedigden, zonder moeder met camera, zonder vlaggetjes en zonder het gevoel dat hij een klein sportwonder was.
Alleen. Nou ja, met klasgenoten, maar zonder mij.
Met zweetplukken in z’n haar en (aldus mijn moeder) “voeten die rookten van inspanning”. En toch had hij het gedaan. Zonder te klagen. Zonder gedoe. Zonder sponsoring. Held.
Sponsorloop-shame en moederliefde
Toen ik hem ‘s avonds thuis knuffelde (na een douche, gelukkig), zei ik zachtjes: “Boef, het spijt me zó dat ik er niet was vandaag.”
Waarop hij zei: “Geeft niet, ik had geen sponsors, maar ik heb toch gewoon gelopen.”
Alsof het niks was.
Alsof het niet erg was dat zijn moeder het vergeten was.
Alsof het niet telde dat het formulier nog steeds op het aanrecht lag onder een lege eierdoos en een papieren dinosaurusknutsel van 2023.
Waarom ik toch een trotse loedermoeder ben
Soms voel ik me een gigantische mislukking als moeder. Als ik weer eens een evenement vergeet. Als ik de verkeerde gymtas meegeef. Als de koekjes voor het schoolfeest nog in de verpakking zitten.
Maar dan zie ik mijn zoon. Zijn gouden hart. Zijn doorzettingsvermogen. Zijn stinkvoeten en zweetkapsel. En dan weet ik: ik heb misschien niet alle vinkjes gezet, maar ik voed wel een Limited Edition mens op.
Hij liep. Hij gaf niet op. En hij vergaf mij.
En weet je? Dat formulier? Dat blijft nog even liggen. Als stille reminder. En misschien, heel misschien.. gebruik ik het volgend jaar.
Of ik geef hem een zak KitKats in aluminiumfolie mee. Werkt ook prima.
Laat jouw grootste loedermoeder(of vader)-moment achter in de reacties. Dan lachen (of huilen) we samen! 💛