Limited Edition moest naar de kapper.
Dat wisten we.
Hij wist het.
Ik wist het.
De afspraak stond.
Dus je zou denken: geregeld.
Maar blijkbaar zit er tussen een afspraak hebben en een kind goed voorbereiden op die afspraak nog een vrij belangrijk stukje informatie.
Dat stukje was ik vergeten.
Want ja.
Zijn moeder is nogal chaotisch.
Ik had mezelf iets belangrijks moeten afvragen
Limited Edition houdt van duidelijkheid.
Van weten waar hij aan toe is.
Van voorspelbaarheid.
Van niet ineens ergens voor de deur staan en horen:
“Surprise, hier gaan we dus naar binnen.”
Ik weet dit.
Echt.
Ik weet dit al negen jaar.
En toch had ik me niet gerealiseerd dat hij ervan uitging dat ik een afspraak had gemaakt bij de kapster waar ík altijd naartoe ging.
Een vrouwelijke kapster.
Bekend.
Vertrouwd.
Overzichtelijk.
Kleine complicatie:
Die kapster is inmiddels gestopt.
Dus ik had een afspraak gemaakt bij de Kapschuur.
Prima plek.
Prima plan.
Alleen één klein detail.
Ik had dat dus niet tegen hem gezegd.
Woensdagmiddag 14.00 uur
De afspraak was om twee uur.
Zoals gebruikelijk in Huize Chaos vertrokken we op een tijdstip waarop “ruim op tijd” al niet meer tot de mogelijkheden behoorde.
Maar goed.
We reden.
Alles onder controle.
Soort van.
Om 13.55 uur stopten we voor de deur van de Kapschuur.
Kijk.
Vijf minuten over.
Dat is praktisch vroeg.
Ik zet de auto stil.
Limited Edition kijkt naar buiten.
Kijkt naar het pand.
Kijkt naar mij.
Nog een keer naar het pand.
En dan:
“GAAN WE HIER NAARTOE?!”
Uhm.
Ja.
Dat was eigenlijk wel het plan.
Dit was dus niet het plan
Nou, je denkt toch niet dat ik HIER naartoe ga?”
Jawel.
Eigenlijk wel.
“Dit was niet de afspraak!”
Jawel jongen.
Technisch gezien was dit juist heel letterlijk de afspraak.
Alleen blijkbaar niet de afspraak die jij in je hoofd had gemaakt.
En daar ging het mis.
Want voor mij was het: Andere kapper.
Voor hem was het:
Mijn moeder heeft zonder overleg het complete draaiboek veranderd en vertelt dit vijf minuten voor aanvang.
Klein verschil.
Hij kwam de auto niet uit
Niet een beetje tegenstribbelen.
Niet zo’n: “Moet dat echt?”
Nee.
Hij kwam. De auto. Niet. Uit.
Hij wilde niet geknipt worden.
Hij ging daar absoluut niet naar binnen.
Dit was niet afgesproken.
Dit was niet de kapper.
Dit was fout.
En hoe meer ik probeerde uit te leggen dat het echt wel goed zou komen, hoe duidelijker het werd dat ik daar op dat moment precies helemaal niets mee bereikte.
Want rationele argumenten zijn fantastisch.
Vooral wanneer iemand daar totaal niet voor openstaat.
Ondertussen tikte de klok vrolijk richting twee uur.
Heel gezellig.
En toen kwam de puber
Daar zat ik dan.
Moeder van het jaar.
Met een kind dat weigerde de auto uit te komen en een afspraak die ongeveer nu begon.
Ik probeerde gerust te stellen.
Ik probeerde uit te leggen.
Ik probeerde waarschijnlijk ook iets te veel.
En toen kwam zijn grote zus ineens met een bijdrage.
Heel terloops.
Alsof ze niet doorhad dat ze op het punt stond de complete situatie te redden.
Ze keek naar hem en zei:
“Ja, maar hier gaan alleen stoere jongens en volwassen mannen naartoe.”
Stilte.
Limited Edition keek naar haar.
Toen naar de Kapschuur.
Toen weer naar haar.
Ik zag letterlijk iets verschuiven.
Wacht eens even.
Stoere jongens?
Volwassen mannen?
Dit was blijkbaar informatie die wél relevant was.
Mijn hele verhaal over aardige kappers, dat het echt goed zou komen en dat we een afspraak hadden?
Waardeloos.
Één zin van zijn zus?
Bingo.
Ineens kon de deur wel open
Dezelfde jongen die dertig seconden daarvoor nog had besloten dat hij hier nooit, maar dan ook nooit, naar binnen zou gaan… stapte uit.
Gewoon.
Alsof er niets gebeurd was.
Ik keek zijn zus aan.
Zij keek naar mij.
Ik vermoed dat we allebei hetzelfde dachten:
Serieus?
Dít was alles wat nodig was?
Blijkbaar wel.
Dus daar gingen we.
Naar binnen.
De Kapschuur in.
Met Limited Edition.
Vrijwillig.
Nou ja.
Vrijwillig genoeg.
Een goede voorbereiding is dus écht het halve werk
Achteraf is het natuurlijk heel logisch.
Hij dacht dat we naar een plek gingen die hij kende.
Ik wist dat we ergens anders naartoe gingen.
En ik had blijkbaar verwacht dat hij die informatie via telepathie zou ontvangen.
Dat gebeurde niet.
Raar.
Dus ja.
Volgende keer pak ik dat anders aan.
Van tevoren vertellen waar we heen gaan.
Misschien even een foto laten zien.
Uitleggen hoe het daar is.
Vertellen wat er gaat gebeuren.
Gewoon de informatie geven die hij nodig heeft.
Heel revolutionair.
En zijn haar?
Dat kwam goed.
Hij ging naar binnen.
Hij liet zich knippen.
En voor zover ik weet is er niemand getraumatiseerd geraakt.
Behalve misschien ik een beetje.
Maar goed.
Ik heb er wel iets van geleerd.
Limited Edition houdt van duidelijkheid en voorspelbaarheid.
Zijn moeder houdt blijkbaar meer van improviseren en vijf minuten voor een afspraak ontdekken dat er ergens een belangrijk stukje voorbereiding ontbrak.
Een ideale combinatie.
Volgende keer beter.
Waarschijnlijk.
En anders neem ik zijn zus gewoon weer mee.
Die blijkt hier duidelijk beter in te zijn.
