Ik wilde even niet bloggen
Gewoon even.
Een klein pauzetje.
Blijkbaar duurt een klein pauzetje bij mij ongeveer negen maanden.
Dat is ongeveer lang genoeg om een compleet mens te maken, maar in mijn geval is er geen baby uit voortgekomen. Wel een eigen bedrijf, een nieuwe baan, een hoop gezinschaos en waarschijnlijk ergens een wasmand die inmiddels zelfstandig belastingaangifte kan doen.
Dus ja.
Hoi.
Ik ben er weer.
Ik was echt van plan om snel weer iets te schrijven
Mijn laatste blog verscheen in november 2025.
Dat klinkt nog best recent als je het snel zegt.
November.
Beetje kerst erbij, oud en nieuw, januari…
En dan kijk je één keer niet goed en is het ineens augustus 2026.
AUGUSTUS.
Er zijn kinderen verwekt, geboren en waarschijnlijk alweer ingeschreven voor de opvang in de tijd dat ik geen blog heb geschreven.
En het ergste?
Ik heb meerdere keren gedacht:
“Ik moet eigenlijk weer eens een blog schrijven.”
Waarna ik vervolgens precies datgene deed wat iedere verstandige volwassene doet met iets wat ze eigenlijk moet doen:
Niets.
Nou ja, niets…
Alles behalve dat.
Want ik had het ook helemaal niet druk of zo
In de tussentijd besloot ik namelijk dat het een uitstekend idee was om mezelf in te schrijven bij de Kamer van Koophandel en Masini Gifts te beginnen.
Want als je agenda al redelijk vol zit, is een eigen bedrijf natuurlijk precies wat je nodig hebt.
Een webshop onderhouden.
Producten inkopen.
Foto’s maken.
Productteksten schrijven.
Bestellingen verwerken.
Pakketjes inpakken.
Pakketjes wegbrengen.
Voorraad bijhouden.
Klanten beantwoorden.
Uitzoeken waarom iets wat gisteren nog werkte vandaag ineens besloten heeft dat niet meer te doen.
Heel ontspannend allemaal.
En ergens tussendoor zijn er ook nog kinderen en een gewone baan.
Maar goed, Masini Gifts kwam er. En zoals dat gaat met iets nieuws waar je enthousiast over bent, ging daar behoorlijk wat tijd in zitten.
En nog steeds trouwens.
Mijn vrije tijd keek toe, pakte haar koffers en vertrok zonder adres achter te laten.
Toen dacht ik: weet je wat hier nog bij kan?
Een nieuwe baan.
Begin dit jaar begon ik ook nog eens aan een nieuwe baan.
Nieuwe mensen.
Nieuwe werkzaamheden.
Nieuwe dingen om te onthouden.
Nieuwe wachtwoorden die je absoluut niet op een post-it naast je beeldscherm mag plakken.
En natuurlijk de eerste weken waarin iedereen precies lijkt te weten hoe alles werkt, waar alles ligt en wie je waarvoor moet hebben.
Terwijl jij vooral probeert te onthouden waar de koffie staat, welke naam bij welk gezicht hoort en of je nu al drie keer dezelfde vraag hebt gesteld.
“Ja hoor, duidelijk.”
Geen idee.
Maar het kwam goed.
Het leven kreeg alleen wel steeds meer het karakter van een slecht georganiseerd Tetris-spel waarin er voortdurend nieuwe blokjes van boven komen en niemand mij heeft verteld waar de pauzeknop zit.
Ondertussen in Huize Chaos
En thuis?
Daar veranderde gelukkig helemaal niets.
Dat zou namelijk verdacht zijn.
De was bleef zich voortplanten.
Glazen bleven op plekken verschijnen waar glazen biologisch gezien niet thuishoren.
Er werd nog steeds vanuit andere kamers “MAM!” geroepen voor problemen die opgelost konden worden door ongeveer vijftien centimeter naar links te kijken.
En de kinderen werden ondertussen ouder.
Wat bij kinderen een interessant verschijnsel is.
Je zou verwachten dat ouder worden betekent dat ze steeds zelfstandiger worden.
Dat is ook zo.
In theorie.
In de praktijk kunnen ze inmiddels zelfstandig complete online aankopen doen, ingewikkelde games spelen en binnen dertig seconden informatie op internet vinden waarvan ik niet eens wist dat die bestond…
…maar een pot chocopasta vinden die recht voor hun neus staat, blijft ingewikkeld.
Je moet als ouder ook niet te veel verwachten.
En toen verdween Macreel gewoon een beetje
Niet bewust.
Er was geen dramatisch afscheid.
Geen:
“Beste trouwe lezers, ik heb besloten een andere weg in te slaan.”
Ik sloeg helemaal geen andere weg in.
Ik was gewoon druk.
En moe.
En soms had ik tijd, maar geen zin.
En soms had ik zin, maar geen tijd.
En soms had ik tijd én zin, maar zat ik op de bank en maakte Netflix een overtuigend tegenargument.
Daar valt weinig tegenin te brengen.
Bloggen schoof daardoor steeds een stukje verder naar achteren.
“Morgen.”
“Dit weekend.”
“Als het wat rustiger is.”
Dat laatste was achteraf gezien vooral schattig optimistisch.
Want iedereen met een gezin, werk en ongeveer vierduizend dingen die nog “even” moeten weet:
Het wordt niet rustiger.
Er komen alleen andere dingen voor in de plaats.
Dus daar ben ik weer
Niet met een groot plan.
Niet met een contentkalender van twaalf maanden.
Niet met de plechtige belofte dat hier vanaf nu iedere donderdag om 10.00 uur een nieuwe blog verschijnt.
Ik ken mezelf inmiddels een beetje.
We houden het realistisch.
Ik ga gewoon weer schrijven.
Over Huize Chaos.
Over mijn puber en Limited Edition die dingen doen die volgens geen enkele gebruiksaanwijzing logisch zijn.
Over werk.
Over ondernemen.
Over mijn pogingen om een enigszins functionerende volwassene te lijken.
Over de was.
Waarschijnlijk over koffie.
En ongetwijfeld over dingen waarvan ik op het moment dat ze gebeuren denk:
“Dit meen je toch niet.”
Om daar drie dagen later achter te komen dat het eigenlijk uitstekend blogmateriaal was.
Dus nee, ik heb geen goede reden waarom ik negen maanden weg was.
Het leven kwam ertussen.
Heel veel leven.
Maar Macreel bestaat nog.
Huize Chaos trouwens ook.
En voor zover ik kan beoordelen is iedereen hier nog in leven.
Dus dat lijkt me een uitstekend moment om gewoon weer verder te gaan.
Alsof ik nooit ben weggeweest.
Nou ja.
Behalve die negen maanden dan.