Waarom ik een trotse loedermoeder ben
Loedermoeder. Het klinkt alsof je constant leeft in de vijf-minuten-te-laat-modus. Ontbijten doen we razendsnel (als we eraan denken), de sokken zijn zelden een match en de koffie? Die staat ergens… koud… weer. Bij mij is het altijd haasten, rennen, vergeten, herstellen, en toch nét op tijd (of een beetje erna) de dag doorkomen. En laat ik je iets verklappen: dat klopt. Tenminste, bij mij.
Als trotse loedermoeder uit een klein Drents dorpje, met een 12-jarige puberdochter die denkt dat ze het leven al helemaal uitgevogeld heeft en een 8-jarige zoon met een gebruiksaanwijzing én gouden hart, weet ik inmiddels: perfectie is overrated.
De schoolfotograaf
De week ervoor had ik er nog keurig aan gedacht. Sterker nog, ik had het zelfs hardop uitgesproken: “Denk je er aan? Haartjes netjes, leuke kleren aan hè, want de schoolfotograaf komt!” En toen… vergat ík het.
Fast forward naar een doordeweekse avond. We zitten aan tafel, ik kom net thuis van werk, kijk opzij naar mijn zoon en ineens slaat het me als een natte vaatdoek in het gezicht: kak… de schoolfotograaf was vandaag.
Naast me zit mijn Limited Edition 8-jarige, met haren als een vogelnest na een storm, een witte joggingbroek die inmiddels meer vlek dan wit is, rode dikke kerstsokken en afgetrapte sneakers waar zelfs de kringloop zijn neus voor ophaalt.
Pinterest-moeders zouden ervan huilen. Ik? Ik lach. Want dát is dus precies wie hij is. Ongefilterd, ongestructureerd, en volledig zichzelf. En die foto? Die verdient een lijstje.
Puberperikelen en preken zonder effect
Mijn dochter van 12 heeft inmiddels meer levenswijsheid dan ik. Tenminste, dat denkt ze. Volgens haar weet ik niks van TikTok, snap ik niks van het leven, en ben ik “zo cringe” als ik haar probeer te complimenteren. Laat staan als ik haar een knuffel geef voor school.
Maar wanneer ze ’s avonds in bed ligt en me boven hoort komen, hoor ik haar stem: “Mam, slaap lekker, hou van jou!” dan weet ik: ik doe iets goed. Ook al heb ik de hele dag lopen roepen dat ze haar natte handdoek niet op de vloer moet laten liggen. (Spoiler: hij ligt er nu waarschijnlijk nog steeds.)
Geen traktatietoppers of Pinterest-lunches
In de wereld van Instagram-perfecte moeders, voel ik me vaak een sticker die scheef geplakt is. Geen kleurrijke groentefiguren in de broodtrommel hier — hooguit een poging tot een boterham die niet dubbelvouwt in de lunchtrommel. Überhaupt vind ik het elke dag een prestatie dat ik er de avond van tevoren op de valreep aan denk om vast brood te smeren gezien het feit dat daar in de ochtend écht geen tijd voor is.
Traktaties op school? Gelukkig hoef ik er nog maar voor één kind iets te verzinnen — de middelbare school heeft me op dat vlak al bevrijd. En dat is maar goed ook, want mijn creativiteit kent geen grenzen… tot het op de uitvoering aankomt.
De een-na-laatste keer vergat ik gewoon compleet dát er getrakteerd moest worden. En de laatste keer? Toen heb ik een zak mini-KitKats in aluminiumfolie gerold en het “ruimtethema” genoemd. Last minute briljant, als je het mij vraagt. Creatief én lekker. Wat wil je nog meer?
De loedermoeder leeft op koffie, chaos en liefde
Wat mij betreft is een loedermoeder geen slechte moeder. Een loedermoeder is een realistische moeder. Eentje die haar kinderen opvoedt met liefde, grenzen én af en toe een “ga maar even op de iPad zodat ik in stilte kan plassen”-moment.
We geven onszelf geen tien, maar we zijn er wel. Altijd. Bij de eerste stapjes, bij de knutselchaos, bij het puberdrama. En dat zonder handleiding, mét een hoofd vol to-dolijsten en een hart vol geduld dat soms op is… maar altijd weer bijtankt.
Waarom ik trots ben
Ik ben trots omdat ik er ben. Niet perfect, maar wel echt. Ik kies voor knuffels boven keurige kapsels. Voor verhalen boven strak gestreken outfits. En voor humor als overlevingsstrategie.
En weet je wat? Mijn kinderen houden van me. Niet ondanks mijn loedermoeder-zijn, maar misschien juist dankzij.
Dus aan alle loedermoeders en andere aanmodderende ouders:
Jullie zijn precies goed zoals jullie zijn. Inclusief vergeten gymtas, kromme boterham en alles wat je “morgen wel doet”.
Liefs,
Nicky – Loedermoeder, liefhebber van letters & imperfectie