Soms kan ik er echt ontzettend van balen hoe chaotisch en vergeetachtig ik privé kan zijn. Op mijn werk? Geen probleem. Daar onthoud ik afspraken, deadlines, acties, dingen die nog moeten gebeuren en wie wat wanneer nodig heeft. Privé? Complete kortsluiting. Alsof mijn brein bij de voordeur besluit: Mooi geweest voor vandaag. Zoek het thuis maar uit. En soms levert dat grappige verhalen op. Soms wil ik gewoon even onder de tafel verdwijnen.
De eerste keer was al niet mijn beste moment
Vorig jaar schreef ik al over de schoolfotograaf. Of beter gezegd: over het feit dat ik compleet vergeten was dat de schoolfotograaf kwam. Limited Edition zat die avond aan tafel en vertelde doodleuk dat hij op de foto was geweest. Ik keek naar hem. Toen naar zijn haar. Een vogelnest na een storm. Zijn broek. Een witte joggingbroek die inmiddels vooral theoretisch nog wit was. Zijn sokken. Dikke rode kerstsokken. En zijn schoenen. Afgetrapte sneakers waar zelfs de kringloop waarschijnlijk even stil van zou worden. En zo was meneer dus op de schoolfoto gegaan. Prachtig. Moeder van het jaar. Maar goed. Eén keer vergeten. Kan gebeuren. Menselijk. Volgend jaar beter. Toch?
Dit jaar zou ik voorbereid zijn
Dit jaar ging het anders. Dacht ik. Ik had de datum netjes in mijn agenda gezet. Kijk mij eens georganiseerd zijn. Schoolfotograaf. Genoteerd. Geregeld. Vinkje. Ik voelde me bijna volwassen. En toen zat ik op mijn werk. Gewoon lekker bezig. Tot er een berichtje van zijn meester binnenkwam:
“Sorry, maar Limited Edition wil niet op de foto. Hij wist het niet en was niet voorbereid. Dan ben je even op de hoogte waarom er van hem geen foto is.”
Ik las het. Nog een keer. En dacht maar één ding. Kak. Ik kon wel door de grond zakken. Want één keer de schoolfotograaf vergeten is slordig. Twee keer? Dan begin je jezelf toch wel voorzichtig af te vragen of dit inmiddels gewoon onderdeel van je persoonlijkheid is geworden.
Wie doet zoiets nou twee keer?
Dus natuurlijk appte ik mijn bestie. Want daar zijn besties voor. Ik legde uit wat er gebeurd was en stuurde: “Wie vergeet nu in godsnaam voor de tweede keer dat haar kind op de foto moet?”
Haar reactie kwam vrij snel.
“Jij kan dat.”
Bedankt. Heel steunend. Heel warm. Precies wat ik nodig had. En het ergste is: ze heeft gelijk. Blijkbaar kan ik dat. Het is alleen niet bepaald een talent dat ik op mijn cv ga zetten.
Ik was één detail vergeten
Toen ik thuiskwam heb ik het er met Limited Edition over gehad. Ik voelde me schuldig. Want ik weet hoe hij is. Hij houdt van duidelijkheid. Van weten wat er gaat gebeuren. Van voorbereid zijn. En precies dát had ik dus niet gedaan. Ik had de datum wel in mijn agenda gezet, maar blijkbaar was ik één vrij essentieel onderdeel vergeten: het kind informeren dat op de foto moest. Details.
Maar Limited Edition zelf? Die zat er eigenlijk totaal niet mee. Hij legde uit dat hij sowieso niet op de foto wilde. Niet omdat hij boos was. Niet omdat hij het vergeten was. Maar omdat híj wil bepalen wanneer hij op de foto gaat. Hij vond dat hij niet de juiste kleding aan had. Zijn haar zat volgens hem niet goed genoeg. En als iemand dan ineens zegt: “Kom, jij moet nu op de foto,” dan is het antwoord blijkbaar gewoon: nee. Eigenlijk heel Limited Edition.
En toen gebeurde er iets veel mooiers
Een paar dagen later stond hij in de tuin. Gewoon thuis. Geen schoolfotograaf. Geen achtergrond. Geen lampen. Geen verplicht moment. En ineens zei hij tegen zijn grote zus: “Wil je een foto van me maken?” Dus zij maakte een foto. Gewoon daar. In de tuin. Omdat híj daar op dat moment zin in had.
En weet je? Die foto vind ik mooier dan welke schoolfoto dan ook had kunnen worden. Omdat hij spontaan is. Omdat hij zichzelf erop wilde zetten. Omdat hij zich goed voelde. Omdat niemand zei dat hij moest lachen. Niemand zijn hoofd recht zette. Niemand vond dat het “nu even moest”. Hij koos zelf het moment. En dat zie je.
Misschien was vergeten dit keer niet eens het ergste
Begrijp me niet verkeerd. Ik ga volgend jaar nog steeds mijn best doen om die schoolfotograaf gewoon op tijd aan te kondigen. Waarschijnlijk zet ik het in drie agenda’s. Met alarm. Misschien plak ik een briefje op mijn voorhoofd. Want drie keer zou zelfs voor mij ambitieus zijn.
Maar ergens ben ik achteraf ook blij dat het zo liep. Want die perfecte schoolfoto? Die hebben we niet. Maar we hebben wel een foto waarop hij helemaal zichzelf is. En misschien is dat uiteindelijk veel waardevoller.
Dus ja. Ik vergat de schoolfotograaf. Weer. Niet mijn beste talent.
Maar hé.
Ik kan dat.
