Er bestaan twee soorten gezinnen: gezinnen die overal stipt op tijd verschijnen en gezinnen die als ze zeggen “we komen zo”, eigenlijk bedoelen “we vertrekken over drie kwartier, misschien.” Wij horen onmiskenbaar bij de tweede categorie. Niet omdat we niet ons best doen, maar omdat kinderen een bovennatuurlijk talent hebben voor tijdrekken. En helaas, ik ben zelf ook niet vrij van deze gave.
Limited Edition en de ‘live begeleiding’
Neem mijn zoon, alias Limited Edition. Als ik hem een duidelijke opdracht geef (“Tas inpakken. Nu.”), knikt hij enthousiast. Draai ik me om, dan blijkt zijn definitie van “tas inpakken” meer te lijken op “op de grond zitten en de kreukel in mijn sok bestuderen.”
Hij voert alleen taken uit als ik er letterlijk bovenop sta alsof ik een persoonlijke coach ben. Ik kan hem bijna horen:
“En we gaan nu… drie sokken in de tas… jaaa, je doet het goed…!”
En dan komt altijd het onvermijdelijke moment, vijf minuten voor vertrek: zijn tas zit niet lekker, zijn fiets-zadel staat opeens een centimeter te laag en dat móét NU gefixt worden, of zijn jas voelt ineens als een martelwerktuig over zijn trui.
De klok tikt, mijn bloeddruk stijgt, en hij staat met zijn jas half open te verkondigen dat hij écht zo niet naar school kan.
De puber en haar olympische sprint
Dan mijn dochter. Zij heeft van “op het laatste moment alles doen” een officiële sport gemaakt. Vijftien minuten voordat ze weg moet, komt ze uit bed alsof ze de nacht doorgehaald heeft op een festival.
Dan klinkt er een paniekerig “IK HEB HAAST, DOE NORMAAAL, GA AAN DE KANT!!” door het huis, terwijl ze tegelijk haar haar borstelt, haar telefoon checkt, en haar schoenen zoekt die ze gisteren nog “nooit meer wilde dragen.”
Het animatieteam van een vakantiepark zou er jaloers op zijn: zóveel activiteiten tegelijk in zo weinig tijd. Maar op tijd vertrekken? Ho maar.
De appel valt niet ver van de boom
En eerlijk is eerlijk: ik ben zelf een waardeloos voorbeeld. Als je denkt dat ik ’s ochtends rustig met een kop koffie klaarzit terwijl mijn kinderen chaos creëren… think again. Ik doe hetzelfde.
Ik probeer een zen-ouder te zijn, maar ik ben net zo goed degene die nog snel mijn sleutels kwijt is, een tas wil ompakken of besluit dat ik tóch een andere jas aan wil.
Mijn kinderen hebben deze eigenschap niet alleen geërfd, ik voed ze er ook nog vrolijk mee op.
Eindstand: het wereldrecord ‘net niet te laat’
Samen zijn we een geoliede machine die draait op chaos, haast en de kunst van net -op-tijd-zijn. Als er ooit een Olympische discipline komt voor “op het nippertje vertrekken”, dan staat mijn gezin trots op het podium.
Misschien niet met goud, want we waren net te laat voor de medailleceremonie, maar toch.
Herkenbaar? Ben jij de ouder die altijd keurig vijf minuten te vroeg is, of ren je ook standaard achter je kinderen aan met een jas in de ene hand en hun boterham in de andere?