Er zijn mysteries in het leven waar zelfs de grootste wetenschappers geen antwoord op hebben. Hoe ontstaan zwarte gaten? Waar verdwijnen sokken in de wasmachine? En het allergrootste raadsel: de middelbareschooltas van mijn dochter.
Het zwarte gat opent zich
Inmiddels gaat mijn dochter alweer twee weken naar school. De eerste schooldag begon hoopvol. De tas was netjes gevuld met schriften, boeken die naar nieuwigheid roken en een etui dat nog compleet was. Drie dagen later was het zwarte gat al in volle werking: een lege chipszak, een verfrommeld formulier, een verdwaalde pen zonder dop en een banaan die rijper was dan goed voor een mens is.
Crisismanagement bij regen
Alsof dat niet genoeg was, brak de eerste grote back-to-school-crisis uit. Het regende. Niet gewoon een buitje, maar een plensbui waar zelfs de tropen jaloers op zouden zijn. Mijn dochter ontdekte nét op dat moment dat haar jas nog op school lag. Gillen, huilen, drama. Alsof de wereld ophield te bestaan.
Ik wees nog voorzichtig naar de regenjas die netjes klaar hing. Maar nee, die was veel te lang en zat niet lekker. Kortom: onmenselijk om die aan te trekken. Liever kletsnat in een hoodie die inmiddels permanent aan haar lijf is vastgegroeid.
En ik? Ik stond erbij, ademde in, en liet haar haar Oscarwaardige toneelstuk opvoeren. (Academy, are you watching?)
Zoekgeraakte spullen
Alles, echt álles raakt ze kwijt. Vraag ik naar haar passer: “Geen idee, zat laatst nog in m’n tas.”
Het briefje van school dat ingevuld terug moest? “Misschien in mijn kluisje. Of mijn tas. Of kwijt. Hoe moet ik dat weten?!”
Maar TikTok, dat weet ze áltijd terug te vinden. Zelfs in een regenbui.
Archeologische vondsten
Elke keer dat ik me waag aan een opruimactie in de tas, voelt het alsof ik een archeologische site betreed. Mijn vondsten tot nu toe:
- een waterfles met een beginnende binnenlandse vijver
- een schrift dat permanent vastgeplakt zat aan een plakje kaas
- een “belangrijk briefje” met een datum van drie maanden geleden
- dingen die gewoon ondefinieerbaar zijn
Moeder tegen het zwarte gat
Mijn briljante plan: samen elke week de tas opruimen.
De realiteit: mijn dochter kiepert alles in een hoek, noemt het “georganiseerd”, en sluit het zwarte gat weer.
Ik heb inmiddels na twee weken geaccepteerd dat het zwarte gat sterker is dan ik.
Conclusie
De schooltas is geen tas. Het is een parallel universum waar spullen verdwijnen en waar veel drama om is.
Maar zolang er elke ochtend nog een opgeladen telefoon, een schrift en een broodtrommel in verdwijnen, vind ik het best. Zolang die broodtrommel er ook maar op tijd weer uitkomt.
De rest? Die komt vast weer boven water… ooit.