Kledingregels die jij niet snapt
Ze zeggen dat er geen handleiding is voor het opvoeden van pubers. En ik geef ze geen ongelijk.
Maar hé, ik ben een loedermoeder met een pen, een dochter van twaalf en genoeg ervaringsmateriaal voor een volledige Netflix-serie. Dus ik waag een poging. Niet omdat ik het allemaal weet, maar omdat ik het allemaal meemaak.
Mijn dochter is inmiddels klaar met de brugklas en weet alles beter. En eerlijk is eerlijk: soms heeft ze ook gewoon gelijk. Maar dat ga ik natuurlijk niet toegeven. Zeker niet met woorden. Hooguit met een oogrol terug.
Laten we beginnen met hoofdstuk 1 van de Grote Niet-officiële Puberhandleiding
Hoofdstuk 1. Kledingregels die nergens op slaan
1 Jassen zijn voor losers.
Het is 3 graden. Windkracht 8. Regen met horizontale ambitie.
Maar puberdochter draagt haar jas open.
Waarom?
“Het ziet er stom uit als-ie dicht is.”
Ja schat, onderkoeling is ook niet bepaald een fashion statement, maar dat gesprek mag je niet voeren. Jassen gaan open of gaan niet.
2 Een croptop is een must-have.
Wat voor mij ‘een veel te kort shirt’ is, is voor haar ‘de perfecte top’.
En ja, die gaat dus samen met een broek die de hele stoep aanveegt en zich volzuigt bij elke regenplas.
Dit is mode. Niet zeuren. Of, zoals zij het zegt: “Jij snapt het gewoon niet, mam.”
3 Bad hairday = nationale ramp.
Bad Hairday? Dan kan ze niet naar school.
Niet.
Punt.
“Wil je zeggen dat ik met dít hoofd tussen mensen moet verschijnen?”
Ik denk terug aan de jaren ’90, toen ik met natte vingers en een föhn het kapsel van een electrocuted poedel probeerde te recreëren boven de verwarming. Maar ik slik mijn commentaar in. Voor ieders veiligheid.
4 De slickback is heilig.
Het lijkt alsof ze haar haar in het vet heeft gedoopt en het strak naar achteren heeft geplamuurd. Maar dat heet dus een slickback en dat is hip.
En hip = cool = acceptabel = geen commentaar aub.
“Jij moet niks zeggen mam. Jij weet gewoon niet wat mooi is”
Wat kun je doen als ouder?
Niets.
Of nou ja: ademen. Knikken. En je mond houden.
O ja, en complimentjes geven op het verkeerde moment.
“Wat zit je haar leuk vandaag!”
– “Ugh mam, doe normaal.”
Pubertijd is geen fase. Het is een stijl. Een statement. Een soort georganiseerde chaos met eyeliner.
En ik? Ik ben het decor. De kapstok. De taxi. De sponsor. De figurant in haar film.
Maar wees gerust: op een dag, heel misschien, zegt ze: “Mam, je had toch een beetje gelijk.”
Tot die tijd: draag ik mijn eigen jas gewoon dicht. En onthou ik: wat ik vandaag niet begrijp, is morgen alweer uit.
Volgende hoofdstuk: ‘Communiceren met pubers, of in elk geval doen alsof.’
Stay tuned loedermoeders!