Het meest gevaarlijke woord in mijn huis
Er zijn woorden die je leven veranderen. “Ja, ik wil.” “Het is een meisje.” “Je moet rust nemen.”
Maar niets, niets, heeft zo’n directe impact op mijn zenuwstelsel als één onschuldig klinkend woord:
“Mamma?”
Het begint klein. Lief. Een peutertje dat zijn of haar armpjes naar je uitstrekt met dat woord op zijn lippen. Je smelt. Je denkt: Dit is het moederschap waar ik over droomde.
Fast forward twaalf jaar.
Mijn dochter is nu puber, mijn zoon (a.k.a. Limited Edition) is acht en hyperalert, en ik ben een wandelend antwoordapparaat dat nooit op pauze mag. En dat simpele woord? Dat is veranderd in een fulltime mentale aanslag.
Mamma, op welk moment van de dag dan ook
Het maakt niet uit waar ik ben, wat ik doe of hoeveel stresshormonen al in mijn lijf gieren: het begint altijd met “Mamma?”
– In de badkamer: “Mamma, weet je waar mijn zwarte legging is?”
– In een telefoongesprek: “Mamma, Limited Edition broertje heeft het laatste chocolaatje gepakt!”
– In bed, net in slaap gevallen: “Mamma, ik heb groeipijn.”
Dat woord is geen roep om hulp. Het is een signaal. Een activatiecode. Een trigger.
De toon zegt alles
Er zijn 101 varianten van “Mamma?”, elk met een eigen lading:
- Verveeld: “Mammaaa…” (ik wil iets doen maar niet bewegen)
- Aanklagend: “Mamma!” (je hebt mijn onderbroeken verkeerd gevouwen)
- Sabotage met glimlach: “Mamma?” (ik heb per ongeluk ranja over je bureau gegooid)
- Tactisch: “Mamma?” (ik wil chips maar ga eerst doen alsof ik lief ben)
De kunst is om binnen 0,8 seconden te kunnen inschatten:
Is dit iets dat moet? Of kan ik nog drie seconden staren naar deze muur voor ik antwoord geef?
Spoiler: je hebt die tijd nooit.
Puberdochter: de retorische “Mamma?”
Mijn dochter gebruikt “Mamma?” niet alleen als vraag. Nee, bij haar is het een openingszin voor monologen van 10 minuten waarin ik niet mag onderbreken.
“Mamma?”
“Ja?”
“Dus ik had gisteren afgesproken met S. en D. en we gingen kijken naar dat meisje met die rare scrunchie, en toen zei D. dat zij dus met E. ging praten maar S. vond dat raar want”
… twintig zinnen later sta ik met een half opengesneden courgette in mijn hand en weet ik niet meer wie wie was en wat ik met die courgette wou doen.
Zoonlief: de fysieke versie van “Mamma?”
Limited Edition zoon doet het net even anders. Behalve dat hij ook enorme monologen kan houden over van alles wat hij nu weer heeft gelezen, roept hij ook om de haverklap “Mamma?”
Hij roept “Mamma?” vanaf de bank, terwijl hij weet dat ik boven de was opvouw.
Als ik niet meteen reageer, herhaalt hij het. Harder. Ritmischer.
“Ma–mma. Ma–mma. MA-MMA!”
Tot ik uiteindelijk met kloppend hoofd naar beneden ren en bijna van de trap stuiter, denkend dat er iets vreselijks aan de hand is…
… en hij vraagt vervolgens of ik weet dat de tong van een giraffe een halve meter lang kan worden.
Adem in. Adem uit.
Nergens ben je veilig
Op het toilet, achter een gesloten deur met een boek in de hand? Vergeet het maar.
Ik neem tegenwoordig niet eens meer de moeite om de deur dicht te doen, want binnen een paar seconden gaat hij toch open.
“Mamma?” Tik tik tik. “Ben je daar?” “Mamma het is echt hééééél’ belangrijk”.
Tijdens een zeldzaam moment waarop ik een aflevering kijk van een serie die níet over draken of dansende honden gaat?
“Mamma?” – “Ik moet even iets vertellen over een droom die ik vannacht had.”
Ik overweeg soms om een bordje op mijn voorhoofd te hangen met:
“Gesloten, NU EVEN NIET”
Waarom ik tóch altijd antwoord geef
En toch. Toch.
Ondanks de frustratie, het gevoel van constante onderbreking en die eeuwige “Mamma?”-echo in mijn hoofd…
… doe ik het. Altijd. Ik antwoord. Ik kom kijken. Ik help.
Want dat woord betekent ook dat ik hun veilige haven ben. Dat ze weten:
Als ik “Mamma?” zeg, dan komt ze.
Zelfs als ik half gek word van de 86ste keer op een dag.
Herkenbaar?
Word jij af en toe ook gek van het M-woord? Heb jij ook van die mini-mensen die je naam roepen alsof jij een alleswetende Siri bent met pannenkoeken?
Laat het me weten. Zodat ik weet dat ik niet de enige ben die ‘mamma’ hoort… zelfs als niemand wat zegt.
En nu ga ik naar de wc. In stilte. Of nou ja, dat probeer ik.